اخبار

نمک بر زخم‌های مردم نپاشیم

نمک بر زخم‌های مردم نپاشیم

وقتی به‌عنوان
كارگردان فیلم اكشن می‌سازی، درواقع به سراغ ذات حادثه و ماجرا می‌روی. وقتی سراغ درام
اجتماعی می‌روی گریزی از این ماجرا نداری كه جامعه را با تمام زیر و بم‌هایش مورد بررسی
قرار دهی. هنگامی كه كمدی می‌سازی باید بدانی كه مردم به چه چیزهایی می‌خندند و چگونه
می‌توان لبخند بر لبانشان نشاند. نمی‌توانی درام تاریخی بسازی ولی درمورد تاریخ تحقیقات
كافی انجام ندهی. به این ترتیب هنگامی كه چند دهه به‌عنوان سینماگر فعالیت می‌كنی،
در حوزه‌های مختلف صاحب نگاه و سلیقه می‌شوی . خیلی از اتفاق‌های روزمره‌ای كه ممكن
است بسیاری از مردم از آنها به سادگی گذر كنند برای فیلمنامه‌نویس و كارگردان می‌تواند
حكم سوژه‌ای جذاب را داشته باشد. شاید به همین دلیل است كه وقتی فردی با سینما زندگی
می‌كند، می‌كوشد تا نگاهش به جامعه عمیق‌تر و همه‌جانبه‌تر باشد. برخی از مردم بحق
این سؤال را از برخی همكاران من می‌پرسند كه چرا زندگی واقعی كه در جامعه جریان دارد
در فیلم‌های ایرانی قابل مشاهده نیست؟ در پاسخ به این سؤال باید ابتدا به برخی حساسیت‌های
سلیقه‌ای اشاره كرد كه موجب محدودیت‌های بی‌دلیل می‌شود. گاهی‌وقت‌ها یك مقام مسئول
فكر می‌كند نشان دادن دردهای جامعه ممكن است به‌صلاح نباشد. این را باید عنوان كنم
كه به‌عنوان فیلمساز اصلا موافق نشان دادن زشتی‌های جامعه و بزرگنمایی مشكلات نیستم.
مردم به اندازه كافی مشكل دارند و نباید نمك بر زخم‌هایشان پاشید. ضمن اینكه برخی از
فیلم‌هایی كه اصطلاحا آثاری «سیاه‌نما» خوانده می‌شوند اصلا برای مردم ایران ساخته
نمی‌شوند.این فیلم‌ها مخاطبشان را در جشنواره‌های خارجی جست‌وجو می‌كنند. البته اعتقاد
دارم سینماگر موظف است به‌صورت متعهدانه و مسئولانه به مشكلات جامعه بپردازد. تفاوت
میان فیلمی كه سازنده‌اش تعهد اجتماعی داشته با اثری كه كارگردانش دنبال سیاه‌نمایی
برای گرفتن جایزه از خارج است هم آشكار است. من فیلمساز وقتی در جامعه حضور دارم و
مشكلاتی چون فقر، بیكاری و انواع بزهكاری‌های اجتماعی را مشاهده می‌كنم، نمی‌توانم
بی‌تفاوت باشم. طبیعی است كه هنگام ساخت فیلم، برخی مشاهداتم ازجامعه به متن اثرم راه
پیدا می‌كند. به‌جد اعتقاد دارم سینما می‌تواند نقشی مهم و اساسی در اصلاح روند حركتی
جامعه ایفا كند.هر گامی كه در جهت بهبود شرایط زیستی مردم برداشته شود را باید غنیمت
شمرد. همین فضای سبزی كه شهرداری در سطح شهر ایجاد كرده، قطعا در افزایش نشاط اجتماعی
مؤثر است. وقتی از منزل خارج شوی و جای خرابه و مناظر زشت با پارك‌های زیبا و سرسبز
مواجه شوی یا در مسیر اتوبان‌ها فضای سبز مشاهده كنی، قطعا با حال بهتری سر كار می‌روی.
اگر به‌عنوان فیلمساز بتوانی فیلمی بسازی كه مردم از تماشایش لذت ببرند و این «لذت»
هم با شیوه‌های سخیف و ناپسند به‌دست نیاید، گامی در جهت اعتلای جامعه برداشته‌ای.همه
ما كه در این سرزمین زندگی می‌كنیم و ایرانی هستیم، دوست داریم مملكتمان به سوی پیشرفت
گام بردارد. دلمان می‌خواهد هموطنان ما، خواهران و برادران ما، پدران،مادران و فرزندانمان
روزهای بهتری را درپیش داشته باشند. به گمانم هر فردی از جامعه كه شغل مشروع و شرافتمندانه‌ای
دارد، اگر كارش را درست و مسئولانه انجام دهد، به پیشرفت جامعه یاری رسانده است. همكاران
سینماگر من هم در این راستا اگر بتوانند تعهد اجتماعی‌شان را در آثاری كه می‌سازند
حفظ كنند و در كنارش حس خوبی به مردم هدیه دهند، به وظیفه‌شان عمل كرده‌اند. باید بتوانیم
فیلم ملموس و برخوردار از آنچه در جامعه می‌گذرد را طوری بسازیم كه هم به واقعیت وفادار
بمانیم و هم نمك بر زخم‌های مردم نپاشیم.